GREXIT και ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ…………..ΠΑΝ. ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ Επίτιμος Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ).

GREXIT και ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ…………..

Τελευταία επανατέθηκε στη συζήτηση το ενδεχόμενο αποσύνδεσης της χώρας από το ευρώ (GREXIT). Η ανακίνηση της συζήτησης προφανώς οφείλεται στην αναδυόμενη πιθανότητα πρόωρες εκλογές να αναδείξουν στην κυβέρνηση το κομματικό υβρίδιο του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι ευρύτερα γνωστό ότι το ΣΥΡΙΖΑ φιλοξενεί στις τάξεις του πολλά στελέχη που ερωτοτροπούν με την ιδέα της ελληνικής εξόδου από το ευρώ.

Σε σχέση με την πιθανότητα αποχώρησης της χώρας από την ευρωζώνη καταγράφονται δύο διαβαθμίσεις θέσεων: Αυτοί που θεωρούν αναγκαία την έξοδο της χώρας από το ενιαίο νόμισμα, ώστε η χώρα να ανακτήσει την νομισματική της κυριαρχία και αυτοί που, χωρίς να το εύχονται, αποδέχονται ψύχραιμα το ενδεχόμενο της εξόδου. Κοινό στοιχείο και των δύο διαβαθμίσεων είναι η πεποίθηση ότι μέσα στα αυστηρά νομισματικά πλαίσια της ευρωζώνης η πιθανότητα επιστροφής της χώρας στην ανάπτυξη πρέπει οπωσδήποτε να αποκλειστεί.

Η επιχειρηματολογία των αντιπάλων του ευρώ είναι οικονομικά πανίσχυρη. Ισχυρή υπήρξε άλλωστε εξ αρχής, πριν η Ελλάδα αποφασίσει οριστικά την ένταξή της. Το δέλεαρ που συνετέλεσε στον κατευνασμό των ενστάσεων υπήρξε η πρόβλεψη της ΟΝΕ για σοβαρές αντισταθμιστικές οικονομικές μεταβιβάσεις. Επιπλέον, πολλοί υπέστειλαν την αντίδραση με την ελπίδα ότι η δομική βία που θα ασκούσε στην ελληνική οικονομία το αυστηρό πλαίσιο της νομισματικής προσαρμογής θα εξανάγκαζε το πολιτικό σύστημα να επιταχύνει το βηματισμό προς τις αναγκαίες εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις.

Δεν είναι ο τόπος να σχολιάσουμε το μέγεθος της πολιτικής αυταπάτης. Το βιώνουμε σήμερα επώδυνα. Πολιτικό σύστημα και επιχειρηματικές ελίτ δεν ανταποκρίθηκαν παραγωγικά ούτε στις προκλήσεις ούτε στις ευκαιρίες που το ευρώ πρόσφερε στη χώρα. Η προσφυγή στον εύκολο δανεισμό έδωσε άλλοθι για την συγκάλυψη της οικονομικής και πολιτικής αδυναμίας. Αντί της αναγκαίας επίσπευσης της διαρθρωτικής προσαρμογής η Ελλάδα είχε ήδη το 2007 ολοκληρώσει τις προϋποθέσεις μιας ασυμμετρικής εκτροπής και βάδιζε πλησίστια προς την τελική χρεωκοπία!

Θα έλεγε κανείς ότι η ενεργοποίηση της πτώχευσης και το βαρύτατο κοινωνικό κόστος της εσωτερικής υποτίμησης θα διέγειραν στο πολιτικό σύστημα της χώρας τα ύστατα αντανακλαστικά διαρθρωτικής προσαρμογής. Η εκσυγχρονιστική αντεπίθεση θα συνιστούσε την ύστατη σταυροφορία εθνικής επιβίωσης. Η χαλαρότητα όμως της εκσυγχρονιστικής προσπάθειας ενθαρρύνει όσους διατηρούσαν ανέκαθεν επιφυλάξεις απέναντι στο ενιαίο νόμισμα και ενισχύει τις τάξεις τους με απογοητευμένους από την λιτότητα και την αναποτελεσματικότητα της πολιτικής των μνημονίων.

Υπό τους όρους αυτούς, τις αυταπάτες της ανώριμης ένταξης στο ευρώ κινδυνεύει να διαδεχθεί η αυταπάτη της αλόγιστης αποσύνδεσης. Αλλά τη φορά αυτή η αυταπάτη δεν θα έγκειται τόσο πολύ στην εσφαλμένη οικονομική εκτίμηση όσο κυρίως στην έλλειψη πολιτικής βελτίωσης που θα την συνοδεύει. Η έξοδος από το ευρώ δεν πρόκειται να έχει ποιοτική διαφοροποιητική επίπτωση στο πολιτικό σύστημα της χώρας. Οι ίδιοι μηχανισμοί πολιτικής στελέχωσης θα συνεχίσουν να αναπαράγουν την ίδια πολιτική ανεπάρκεια και φαυλότητα με μεγαλύτερη άνεση από πριν. Την αδυναμία προσαρμογής στο ενιαίο νόμισμα θα διαδεχτεί η αδυναμία προσαρμογής στο καθεστώς εκτός ευρώ που θα είναι μάλιστα περισσότερο απαιτητικό!

Ας το συνειδητοποιήσουμε: το πρόβλημα της χώρας δεν είναι το ευρώ. Η νομισματική πειθαρχία συνιστά πράγματι για τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου υπέρμετρο οικονομικό περιορισμό. Το πρόβλημα όμως είναι κυρίως μια συγκεκριμένη νομισματική αντίληψη που έχει μονομερώς επιβληθεί. Είναι η παρατηρούμενη ευρωπαϊκή απροθυμία να ενισχυθεί η ευρωπαϊκή δημοσιονομική ενοποίηση και να συντονιστεί παραγωγικότερα με μια ελαστικότερη νομισματική πολιτική. Η πολιτική όμως αυτή μπορεί κάλλιστα να αλλάξει μέσα σε μια Ευρώπη που ευδιάκριτα βαδίζει προς την παρακμή.

Όσοι υποστηρίζουν την έξοδο από το ευρώ (GREXIT, διάβαζε Μεσολόγγι) δεν διανοούνται ότι η καταστροφική πολιτική που ακολουθείται σήμερα μπορεί εκ των πραγμάτων αύριο να διαφοροποιηθεί. Το ενδεχόμενο αυτό δεν θέλουν να το αντιμετωπίσουν. Ο δογματισμός της θέσης τους επικάθεται πάνω σε προηγούμενες ιδεολογικές προκαταλήψεις. Η εμμονή όμως στην άποψη ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει στην ΟΝΕ είναι αντιϊστορική γιατί αγνοεί την πολιτική διαλεκτική που σε τελευταία ανάλυση αποφασίζει και για την πολιτική οικονομία. Η πολιτική που ακολουθείται σήμερα δεν μπορεί να συνεχιστεί γιατί απλούστατα η νομισματική ένωση δεν θα την αντέξει. Τα γεγονότα και όχι τα οικονομικά θεωρήματα αποφασίζουν για την πολιτική.

Στην ευρωπαϊκή επομένως βούληση για επιβίωση της ΟΝΕ πρέπει να συνεχίσει να ποντάρει και η Ελλάδα. Παράλληλα να προχωρήσει αποφασιστικότερα στην υλοποίηση των διαρθρωτικών δεσμεύσεων τις οποίες η χώρα έχει από το 1992 αποδεχτεί. Το δέον γενέσθαι στη χώρα μας δεν μπορεί ακόμη να αποσυνδεθεί από το δέον γενέσθαι στην Ευρώπη. Το παιγνίδι επιστροφής στην ανάπτυξη πρωτίστως θα παιχθεί εκεί.

Το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι το νόμισμα. Το πρόβλημα είναι η αδυναμία της ελληνικής κοινωνίας να ενεργοποιηθεί δυναμικά και να πυροδοτήσει μια παραγωγική πολιτική εθνικής επιβίωσης, είτε μέσα είτε έξω από την ευρωζώνη. Όλα τα άλλα γίνονται μαχητά όταν η πολιτική αριστεία ενεργοποιήσει δημιουργικά την κοινωνία.

ΠΑΝ. ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ

Επίτιμος Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕπ).

Νίκος Μπογιόπουλος : Ηρθε η ώρα να φύγετε.Και θα φύγετε!

Toυ Νίκου Μπογιόπουλου

Αυτή η κυβέρνηση, η κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ πρέπει να φύγει. Τώρα. Έπρεπε να είχε φύγει από χτες! Γιατί;

• Γιατί την φορολεηλασία οθωμανικού τύπου, την αρπαγή μισθών και συντάξεων τα βάφτισε «πατριωτισμό».  
• Γιατί το χαράτσι το βάφτισε «αλληλεγγύη».
• Γιατί το συμφέρον των πολυεθνικών που χαίρουν φοροασυλίας είτε μέσω Καραγιώργη Σερβίας είτε μέσω Λουξεμβούργου και γιατί τα εξωδικαστικά κουκουλώματα υποθέσεων τύπου «Ζήμενς» τα βάφτισε «εθνικό συμφέρον».
• Γιατί την απόλυση και την ανεργία τα βάφτισε «εφεδρεία».
• Γιατί το ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου και την εξυπηρέτηση συμφερόντων του εκάστοτε «ενός μειοδότη» ταβάφτισε «αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας».
• Γιατί την αιθαλομίχλη της ανέχειας, την επιστροφή της χώρας στην εποχή των μαγκαλιών και τις χιλιάδες αυτοκτονίες τα βάφτισε «σωτηρία».
• Γιατί τον εξανδραποδισμό του βασικού – κατ’ ευφημισμό – «μισθού»,  την εκμετάλλευση των «ενοικιαζόμενων εργαζόμενων» και την υπαγωγή της εργασιακής νομοθεσίας στην εποχή των ειλώτων τα βάφτισε «ανάπτυξη».
• Γιατί την είσοδο στα Μνημόνια την βάφτισε «ευλογία» και γιατί την αέναη παραμονή στην Κόλαση την βαφτίζει σαν«έξοδο από το Μνημόνιο».

    Αυτή η κυβέρνηση πρέπει να φύγει. Οι λόγοι που επιβεβαιώνουν ότι πρέπει να φύγει είναι τόσοι όσοι:

• Τα εκατομμύρια των άνεργων.
• Τα εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά του λαού που έγιναν μετανάστες.
• Οι εκατοντάδες χιλιάδες των γερόντων που τους βούτηξαν τις συντάξεις και δεν έχουν να πάρουν τα φάρμακά τους.
• Τα χιλιόμετρα των άστεγων και των υποσιτισμένων πίσω από τα καζάνια των συσσιτίων.
• Οι αμέτρητες υποκλίσεις τους στους ντόπιους εργολάβους, στους ντόπιους τραπεζίτες, στους ντόπιους πλουτοκράτες.
• Οι καθημερινές υποκλίσεις τους στους Σόιμπλε, στους Τόμσεν, στους δήθεν «εταίρους» και στους δήθεν «συμμάχους».
• Τα δισεκατομμύρια που άρπαξαν από τον φτωχό, τα δισεκατομμύρια που μοίρασαν στους τραπεζίτες, τα δισεκατομμύρια που λήστεψαν από τα Ταμεία, τα δισεκατομμύρια που έχουν εξασφαλίσει σε ξένους και ντόπιους δανειστές, τοκογλύφους και κερδοσκόπους.
• Τα χιλιάδες νοικοκυριά που δεν έχουν θέρμανση, τα χιλιάδες μαγαζιά που έβαλαν «λουκέτο», τα χιλιάδες όνειρα που καταπλακώνονται στα «συγχωνευμένα» σχολεία και στα υποχρηματοδοτημένα Πανεπιστήμια.
• Οι λόγοι που πρέπει να φύγουν είναι τόσοι όσα και τα 6,3 εκατομμύρια του πληθυσμού των «όλοι μαζί τα φάγαμε» (!) που έχει στοιβαχτεί στα έγκατα της ανέχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.
• Οι λόγοι που πρέπει να φύγουν είναι τόσοι όσα και τα σαλιαρίσματά τους με τους ναζί και την ακροδεξιά συνιστώσα του καθεστώτος των Μνημονίων, είναι τόσοι όσοι και οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου του καθεστώτος των PSI, είναι τόσοι όση και η «μαυρίλα» των Μπαλτάκων, των Πλεύρηδων και των Στύλιων.

    Αλλά ακόμα κι αν δεν υπήρχε τίποτα από τα προηγούμενα, πάλι αυτή η κυβέρνηση θα έπρεπε να φύγει. Και θα ήταν αρκετός ένας και μόνο λόγος. Θα  ήταν αρκετό αυτό που συνέβη χτες. Και τι συνέβη χτες:

    Αποκαλύφθηκε ότι ένα και μόνο… «e-mail» της τρόικας, ένα και μόνο… «ηλεκτρονικό μήνυμα» από τον υπολογιστή» του τελευταίου χαρτογιακά της ΕΕ και του ΔΝΤ (το «e-mail» που είχε φέρει στο φως το περασμένο Σάββατο η εφημερίδα «Αγορά»), ήταν αρκετό ώστε αυτή η - «εθνικά υπερήφανη» - κυβέρνηση να μπει σε «δεύτερες σκέψεις» (http://www.enikos.gr/economy/277026,Emplokh_stis_100_doseis.html), για να κάνει τι; Για να αλλάξει ένα νόμο -   το νόμο για τη ρύθμιση των 100 δόσεων - που η ίδια ψήφισε μόλις πριν 10 μέρες!

    Ναι! Χτες, από το πρωί έως το βράδυ, από το Μέγαρο Μαξίμου μέχρι το υπουργείο Οικονομικών κι από τα υπουργικά γραφεία μέχρι τα κομματικά επιτελεία των δυο κυβερνητικών συνεταίρων, είχαν αναστατωθεί. Είχαν πανικοβληθεί. Είχαναναμαλλιαστεί.

    Έψαχναν κάθιδροι, πελιδνοί και κάτωχροι, πώς θα αλλάξουν ένα νόμο (τον ίδιο νόμο που τον είχαν κάνει σημαία), πώς θα ανασκολοπίσουν ένα νόμο (τον ίδιο νόμο που είχαν δηλώσει πεντακόσιες φορές ότι «δεν αλλάζει»), πώς θα «μετατρέψουν» ένα νόμο (τον νόμο που τον εμφάνιζαν ως το αγλάισμα της κοινωνικής τους ευαισθησίας), πώς θα κόψουν και θα ράψουν ένα νόμο (τον ίδιο νόμο που τον ψήφισαν μετά χορδών και οργάνων μόλις πριν 10 μέρες) ώστε να εναρμονιστούν με ένα… «e-mail» που τους έστειλε η τρόικα!

    Ναι! Ένα ολόκληρο κράτος, μια ολόκληρη κυβέρνηση – η ίδια κυβέρνηση που μιλάει για «περηφάνια», για «αξιοπρέπεια», για «ανεξαρτησία» και έχει ως συνιστώσα το κόμμα που έλεγε εκείνο το πάλαι ποτέ «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» - έγινε «μύλος» χτες επειδή η τρόικα της έστειλε ένα… «e-mail»!

    Ε, λοιπόν, κύριοι, η στάση σας δεν συνιστά «αδυναμία». Δεν είστε αθώοι γιατί είστε «μικροί» και «λίγοι». Είστε μικροί και λίγοι γιατί είστε συνένοχοι. Δεν επιδεικνύεται δουλικότητα και υποτέλεια «κατ’ ανάγκη», αλλά κατ΄ επιλογή. Η καταισχύνη σας είναι αντανάκλαση της στρατηγικής της τάξης που εκπροσωπείτε, η οποία για να διασφαλίσει τα δικά της συμφέροντα, για να έχει την διεθνή στήριξη για την παραμονή της στην εξουσία, προσφέρει ως εγγύηση στους «εταίρους» την υποδούλωση του λαού και του τόπου.

    Δεν είστε αθώοι γιατί «πιέζεστε» ούτε ισχύει η αστειότητα πως είστε  «προδότες». Είστε ένοχοι όχι γιατί είστε «εθνικά μεμπτοί» ούτε γιατί «ενδίδετε». Αλλά γιατί ό,τι κάνετε το κάνετε σε συμμαχία με το ξένο κεφάλαιο. Γιατί το διαπράττετε σεσύμπραξη με τους «συμμάχους». Και γιατί η εξάρτησή σας είναι η άλλη όψη του νομίσματος της πολιτικής σας συνέπειας ως πολιτικοί εκφραστές του κεφαλαίου που δεν έχει πατρίδα.    

    Αυτή είναι η καταισχύνη σας! Αυτό είναι που καθορίζει τη συμπεριφορά σας και στα «μικρά» και στα «μεγάλα». Και γι’ αυτό, κύριοι, είστε μια ντροπή! Είστε μια σκέτη ντροπή!

    Δεν ξέρουμε αν από το να ντροπιάζετε αυτόν τον τόπο έχετε περάσει πλέον και στην επόμενη φάση: Να μαγαρίζετε, κιόλας, αυτόν τον τόπο. Εκείνο, πάντως, που ξέρουμε (και παρ΄ ότι το φευγιό σας δεν συνιστά ούτε την αναγκαία ούτε την ικανή συνθήκη για να αλλάξει το πλαίσιο μέσα στο ποίο κινείται η χώρα) είναι ότι  ήρθε η ώρα: Να φύγετε. Και θα φύγετε.  

email: mpog@enikos.gr